Happy New Year everyone,

Sorry for my late greeting. Today is Monday January 9^th the very first day of my winter term. Hope it’s not too late.

I wish you all the best to come this year and the year after and after…

I was disappearing for the whole fall term. I didn’t mean to but I had to. You may wonder where on earth I had been. As many of you may have heard, I am studying really hard for $5000. It’s a reward for the best five MBA students in each year. In order to accomplish this, I have to sacrifice a lot of my personal happiness. To start with my time to do photography, time to chat, time to get online,  time to watch TV, time to go hang out and definitely my time to sleep. Basically, I study in the library for like 6 hours on a normal weekday, 8 to 10 hours a day over the weekends and during exams. I also work at the tutoring center 6 hours a week. Not to mention a lot of group assignments, meetings and company visit. I have never studied this hard in my life.

Long story short, I was so darn busy.  

As a result of my effort, I end up the sixth in class for the past fall term, a little bit disappointed but acceptable. To look on the bright side, considering all the well qualified classmates from exceptional schools like Harvard and Standford, sixth out of 36 is a pretty good ground for my first term. There’s two more terms for me to raise my GPA up and land myself in the top 5 by the end of the first year.

After 10 weeks of hard working, I had 4 solid weeks off for Winter break. That was when I had a chance to reunion with some good friends of mine, O and Nina. We had a fun road trip from Portland to Seattle then to Vancouver. Things are so ridiculously expensive in Canada; the food costs about 4 times as much of those fine meals in Seattle. As a result, I can’t afford any shopping but only a couple of fine Ice Wine. (Can’t help it, you know) However, British Columbia is definitely worth a visit, such a place with style and incredibly “hip.”  The whole city of Vancouver is like dominated by the Chinese. Especially Richmond, it is just like Hong Kong in the winter time.

Right after the Canada trip, I flew to New York and caught a bus to D.C. to celebrate the Holidays with another group of friends. My original plan was to count down at Time Square, NYC. Too bad, I got a flu, a really bad one. It’s strong enough to keep me in bed for 3 days straight. So I ended up count down in DC and spent only a couple of days in NY before I flew back to Oregon. And just for you know, if you can’t bear the cold weather, the best time to visit NY is either in spring or summer. The day will be longer and there won’t be a lot of rain. My case would probably be the worst. I was in NY on the New Year day. A whole lot of tourists and it was cold and showering all the time. Still, on the bright side, I’ve lost all my extra pounds gained from the Seattle-Vancouver trip. Now I’m back in a good shape again

Long story short, my holidays were not as good as I expected. But don’t worry; I am fully recovered now, just in time for the new school term.

I’d better get back to study now. It’s the first day of school yet a lot of assignments have already been given. Pray for me and my $5000, the same way I pray for you guys and your wonderful year of 2006.

Love you all,

Jinn

Sad songs say so much…

ตั้งแต่เครื่องออกจากดอนเมืองมา

เพลงไทยไม่ฟัง หนังไทยไม่ดู ข่าวเมืองไทยไม่อ่าน กรุงเทพมีอะไรใหม่ๆบ้าง ไม่อยากรู้

หันหลังให้กับทุกอย่าง มาเรียนหนังสือ ต้องตั้งใจเรียน

แต่พอผ่านไปนานๆ เวลามีใครเปิดเพลงไทยให้ได้ยิน อืม… อดคิดไม่ได้

เอาเข้าจริงๆ การที่เรายิ่งไปปิดไปกั้นมัน

กลับกลายเป็นว่ามันยิ่งกลับมาเวลาเราเผลอ ไม่ทันได้ตั้งตัว

รู้สึกตัวอีกที เรื่องราวอะไรๆก็กลับเข้ามาวนเวียนในหัวอีกแล้ว

หนักๆเข้า ชักไม่ไหว msn ไปบ่นกะนอย

แกๆ ชั้นฟังเพลงแล้วเศร้าว่ะ

โดนสวนด้วยประโยคคลาสสิคกลับมา

มึงอย่าทำเป็น sensitive มาก ชีวิตมันก็ยังงี้แล่ะ ถ้ามึงมัวแต่คิดมากมันเศร้าแน่ๆ

เออ ขอบใจว่ะ เพื่อน  ถูกของแกชั้นจะจำไว้

(ขอแนะนำว่า คนเราควรจะมีเพื่อนที่พูดตรงๆ แรงๆ คอยเตือนสติอย่างงี้อย่างน้อยหนึ่งคน เอาไว้คอยเบรค คอยเตือนสติ ถ่วงดุลกะเพื่อนส่วนใหญ่ที่มักจะคอยปลอบคอยเชียร์)

ไหนลองไปถามเพื่อนฝรั่งดูบ้างดิ๊ ว่าชาวอเมริกันเค้ามีมุมมองยังไง

Point ของ Anne น่าสนใจมาก สรุปเป็นใจความได้ประมาณนี้

What you are doing is like trying to block a harsh flow of memories with a weak barrier. It might work well at first but those thoughts will eventually seep into your mind whenever you’re unaware. No matter how hard you try, it will keep coming back to you in one way or another, especially when you’re still holding on to those memories so much.

Dive into that flow, feel it, embrace it. Though it would mean an incredible amount of pain at first, it will become less and less intense as time goes by. Your past is a part of you, it made you you. You can’t get rid of it but what you can do is learn how to get along with it.

ฟังดูมีเหตุผล เข้าท่า

.......

....

..

.

ลองไปขอ mp3 ของชาวบ้านมาเลือกเอาเพลงไทยที่คิดว่าเศร้าสุดๆ ขึ้นมา

ให้เวลาหนึ่งชั่วโมง ฟังแล้วมันเศร้า หดหู่ ก็เอาเข้าไป เซ็งเข้าไป เอาให้พอ

พอหายเซ็งแล้วก็ไปทำอย่างอื่นต่อ อ่านหนังสือ  ทำการบ้าน ทำกับข้าว ล้างถ้วยล้างชาม ไปยิม

หยุด sensitive เปลี่ยนมาเป็น productive แทน

.......

....

..

.

ได้ผล เพลงเศร้านี่ก็ช่วยได้เยอะเหมือนกัน  ขอตั้งชื่อว่า Sad Songs Therapy ใครจะยืมไปใช้บ้างก็ไม่ว่ากัน

Endrophine - สิ่งสำคัญ

Body slam – ปลายทาง

Etc. – เจ้าชายนิทรา

Big ass – เกิดมาแค่รักกัน

Pru – Romeo&Juliet

Sleeper No.1 – ไม่ได้

Synkronize feat. Muzu – เข้ากันไม่ได้

Sofa – จะเก็บเรื่องราวของเราเอาไว้

ตรัย ภูมิรัตน์  - เพลงเศร้า  Sad song

Groove Rider – Song for the past love

Armchair – พรุ่งนี้

Yokee Playboy – อีกแล้ว

Koh Mr. Saxman - คิดถึงเธอทุกที (ที่อยู่คนเดียว)

Pause - คนไม่มีวาสนา

Soul After Six – รักเก่าเก่า

Body slam – ความซื่อสัตย์

ประเทศญี่ปุ่น ว่ากันว่าเป็นประเทศที่อายุเฉลี่ยของประชากรสูงที่สุดในโลก
ดูรายการทีวีญี่ปุ่น คุณตาคุณยายอายุหกสิบนี่ถือว่ายังสาว ยังหนุ่มด้วยซ้ำ
เคยได้ไปพิสูจน์มาด้วยตาของตัวเอง ตอนไปโตเกียวเมื่อสมัยเรียนจบใหม่ๆ 
มองไปทางไหน เห็นคนแก่ๆ สุขภาพดี แข็งแรง เดินเหินคล่อง ไปไหนมาไหนเองได้

เออ แฮะ คนบนเกาะนี้มันต้องมีเคล็ดลับอะไรดีแน่ๆ เค้าถึงได้อายุยืนกันจัง

...
.....
......

จากเมืองเล็กๆห่วยๆแห่งหนึ่งใน Oregon
ขับขึ้นเหนือไปสองชั่วโมง 90ไมล์ หรือประมาณร้อยกว่ากิโลเมตร 
ก็จะถึงเมืองใหญ่อันดับหนึ่งของรัฐนี้ Portland
ปกติเวลาขึ้นไป Portland มักจะไปเพื่อช๊อปปิ้ง
รีบๆซือ้ของรีบๆกลับบ้าน ไม่ค่อยได้แวะอะไรสักเท่าไหร่

แต่วันนี้ จุดประสงค์คือขึ้นไปเพื่อกินโดยเฉพาะ ไม่มีการช๊อปปิ้งมาเจือปน
ได้ยินมานานแล้ว ว่าแถวๆ Portland มีร้านซูชิอร่อยๆอยู่ร้านนึง
ซูชิร้านนึ้ มีเอกลักษณ์ไม่เหมือนใคร
เป็นซูชิหน้าใหญ่ (ใจโต)
อร่อยแค่ไหนดูได้จากจำนวนผู้คนที่มาลงชื่อรอคิวหน้าร้าน
เหมือนรอกิน  MK มื้อเย็นวันอาทิตย์ยังไงยังงั้น
นี่ขนาดสองทุ่มแล้วนะ คนยังยืนออกันอยู่ได้ ปาเข้าไปคิวที่ 11
เพื่อนบอกว่านี่น้อยแล้ว เพราะเรามาดึก

หลังจากรองท้องด้วยกาแฟสตาร์บัค นั่งเล่นไปครึ่งชม
ก็ถึงคิวของพวกเราซะที ได้โต๊ะสำหรับสองที่
แต่เจ้าของร้านมันให้เรานั่งสามคน เอาก็เอาวะ ขี้เกียดรอแล้น
เป็นธรรมดาที่ ร้านอาหารขายดี มักไม่ง้อลูกค้า
Saburo ก็เช่นกัน
ด้วยความที่เป็นร้านเก้าอี้ดนตรีมาก
เข้ามาถึง จะมีเมนูให้เราติ๊กๆ ว่าจะกินอะไรบ้าง
อนุญาติให้สั่งได้ครั้งเดียวเท่านั้น จะกินเท่าไหร่สั่งให้พอ
สั่งเหลือใส่กล่องกลับบ้านได้ แต่ห้ามสั่งขาด
เหตุการณ์ประเภท "ไหนสั่งมาลองชิมดูก่อนดิ๊ ถ้าอร่อยเดี๋ยวค่อยสั่งมาเพิ่ม"จะไม่มีวันเกิดขึ้นที่นี่
เพราะไม่อนุญาติให้สั่งเพิ่มกรณีกินไม่พอ
ถ้าทนไม่ไหว อยากเบิ้ลจริงๆก็ต้องเช็คบิลก่อน แล้วออกไปต่อคิวเข้ามากินใหม่

โดนข้อจำกัดเข้าไปยังงี้ คนกินเกิด Dilemma ขึ้นมาทันที ระหว่าง
"ไอ้นี่ท่าทางน่าอร่อยแฮะ สั่งชุดเดียวจะพอกินมั้ยเนี่ย"
"เอ แต่มันอันใหญ่นะ สั่งเยอะยังงี้จะกินหมดป่าววะ"

ไอ้เราเพิ่งมากินครั้งแรก อะไรอร่อยบ้างก็ไม่รู้
ให้สองสมาชิกผู้มากประสบการณ์ โบลว์และเฟิร์น สั่งโลด

รอแป๊ปนึง อาหารก็มา

เฮ้ย ซูชิอะไรวะ ก้อนใหญ่ชิบเป๋ง!

ตอนแรกที่ได้ยินมา ก็รู้มาก่อนว่าใหญ่ แต่ไม่คิดว่าจะขนาดนี้
แล้วก็ปกติ อะไรที่มันทำใหญ่ๆ มักจะไม่อร่อย

ไหนลองกินดูดิ๊ งั่ม...

เต็มปากเต็มคำ อร่อยมาก!

พระแม่เจ้า ทนกินอาหารห่วยๆมาได้ครึ่งปี ในที่สุด พระเจ้าก็ประทานของอร่อยมาให้
ขนาดตอนลงไป San Fran ช่วง Spring Break ที่ผ่านมา
ไปกินซูชิเวียนถึง Japanese Town สนนราคาไม่ใช่น้อย ยังไม่อร่อยเท่านี้เลย

อาหารอย่างอื่น อย่าง Big "O" Roll, สลัดหนังปลาแซมมอนย่าง, Spider Roll
ใช้ส่วนผสมที่หลากหลาย ฉีกรูปแบบเดิมๆของซูชิทั่วๆไป โชว์ไอเดียของพ่อครัวได้เป็นอย่างดี
ปลาสดมาก อร่อยจริงๆ เป็นซูชิที่อร่อยที่สุดเท่าที่เคยกินมา ในชีวิต
ขนาดซูชิที่กรุงเทพ ที่ไหนที่เค้าว่าดี ว่าอร่อย ไปกินมาหมดแล้น แม้แต่ที่เวิ้งญี่ปุ่นที่ซอยทองหล่อ ยังไม่อร่อยขนาดนี้เลย
เพิ่งจะได้ลิ้มรสความอร่อยที่แท้จริงก็วันนี้นี่เอง
ไม่อยากจะเชื่อว่า ซูชิระดับโลกจะมาแอบอยู่ในประเทศเห่ยๆที่มีอาหารประจำชาติเป็น Junk Food ห่วยๆ
เสียดาย ตอนไปโตเกียวไม่มีโอกาสได้ลิ้มลองซูชิ ว่าต้นตำรับเป็นยังไง
แต่ท่าทาง คงจะอร่อยไม่แพ้กันแน่ๆ

ดูกันเลย น่ากินขนาดไหน

วางเทียบโทรศัพท์มือถือให้ดู ซูชิอะไรเนี่ย ก้อนใหญ่กว่ามือถือ

นั่งกินกันอย่างเบิกบานอารมณ์ แต่เจอไซส์ใหญ่ขนาดนี้เข้าไป สั่งมาสี่ห้าอย่างกินได้อย่างละชิ้นก็จอดแล้น
แต่ละคนทำหน้าที่ของตัวเองกันสุดความสามารถแล้น
ยังเหลืออีกสามชิ้น ปลาไหลชิ้นนึง spider roll อีกสอง
เกี่ยงกันไป เกี่ยงกันมา สุดท้ายก็ ขอกล่องมาห่อกลับ
โบลว์กะเฟิร์นคงเห็นเราตื่นเต้นเวอร์ เลยยกที่กินเหลือให้เราเอากลับบ้าน
ดีใจจัง พรุ่งนี้ตื่นเช้ามา จะได้กินเป็นอาหารเช้า

ได้เวลาเช็คบิล
สนนราคาทั้งหมดก็ $40.9 รวมทิปก็ 48
หารสามแล้วก็ คนละ $16
คิดเป็นเงินไทยก็แพงแฮะ แต่ก็นะ ราคานี้ ถ้ากินที่กรุงเทพ ก็กินไม่ได้ของดีเท่านี้
ดีกว่าเอาไปกินบุฟเฟต์ ที่ไม่ได้อะไรเป็นชิ้นเป็นอัน
คงอีกนานกว่าจะได้มากินอีกรอบ ไว้รอแม่มาเยี่ยมก่อนแล้วจะหลอกแม่ไปกิน

เห็นแล้วอยากจะเอากลับไปเปิดสาขาที่กรุงเทพบ้างจังแฮะ น่าจะเวอร์ค
จะว่าไป ถ้ามองในแง่ความครีเอท ของเมนูอาหาร ที่กรุงเทพก็มีที่ทำได้ใกล้เคียง ก็คือที่ Sonie's ซอยสุขุทวิท 33
พูดแล้วก็คิดถึงแฮะ ไว้เดี๋ยวกลับไปต้องไปกินให้หายอยากซะหน่อย

.......
.....
...
..

ในที่สุดก็รู้เหตุผลที่ชาวญี่ปุ่นอายุยืนแล้ว
มีของอร่อยๆอย่างงี้ให้กินทุกวัน ใครมันจะยอมตายง่ายๆฟะ

It's been so long since the last time i went to a movie. So long that I have already forgotten, or have always been avoided to remember it—whatsoever. 

Let's get back to the Smiths. This is the first time for me to experience a movie in an American way—kinda different from the way we do in Bangkok. There is no specific seat number, whoever come first pick the seat. There’s also no ticket boy to lead your way. My group was a little bit late that night so we ended up in the back row but that didn’t make the movie any less enjoyable.

The entire 115 minutes was hilarious! It's totally worth my 6 bucks. Don’t even have to mention Brad & Angelina –watch them, if you need some motivation to carry on your workout routine. My favorite part is the soundtrack. Each song came up at the right moment. Check out “Joe Strummer & the Mescaleros - Mondo Bongo” and you’ll know what I’m talking about!

He’s naughty.

He’s lazy.

He’s noisy.

He’s got a bad haircut.

He’s so stubborn.

He’s such an ego guy.

He’s aggressive…sometimes.

He never pays attention to what I say.

He’s a real BAD BOY.

But he’s cute, charming and attractive. (in his own way)

He looks incredibly awesome in the photograph.

He’s playful when he’s in a good mood.

He always comes to me when I call.

He gives me his so-called hand to hold.

It’s such a wonderful feeling to see his welcoming face when I got home after a long day, no matter what time it is.

How nice it is to give him a hug before going to work.

His smile can always brighten up my day.

Above all, he loves me no less than I do, an unconditional love of all time.

It's been so long since the last time I saw his smile...

Have you got any idea how much I miss you, Mr. Democracy?

วัตถุดิบพร้อมแล้น ลงมือได้...

คืนวันศุกร์...

เตรียมการไว้ก่อน แล่เนื้อ แล่ไก่ หมักเนื้อ หมักหมู ด้วยซีอิ๊วขาว พริกไท แป้งมันหน่อยนึง เนื้อจะได้นุ่ม แล้วก็หมักไก่ด้วยผงสะเต๊ะ และ น้ำกะทิ ทิ้งไว้ข้ามคืนให้เข้าเนื้อ เห็ดหอมเอาออกมาแช่น้ำไว้

วันเสาร์เช้า…

เริ่มเก็บบ้านให้เรียบร้อย รกก็รก แคบก็แคบ จะนั่งพอได้ไง โต๊ะกินข้าวก็เป็นโต๊ะเตี้ยๆตั้งพื้น นั่งได้เต็มที่สี่คน ทำไงดี ไปเอาลังมาต่อยืดให้เป็นหกที่ แล้วไงต่อดี ผ้าปูโต๊ะก็ไม่มี เอาถุงขยะมาปูละกัน ถุงขยะประเทศนี้มันสีขาว ไม่ค่อยน่าเกลียดเท่าไหร่ เอามาตัด ติดสก๊อตเทปให้ยาวพอ คลุมปิดไม่ให้เห็นลัง แล้วไงต่อดีมันยังดูโล้นๆ คิดออกแล้น เอาปากกามาเขียนเมนูดีกว่า ดูชิลดีด้วย เยี่ยม โต๊ะพร้อมแล้น หมดกังวลไปอีกหนึ่งเรื่อง

สามโมงกว่าแล้น เพิ่งได้ฤกษ์เริ่มทำกับข้าว...

เริ่มจากทอดไข่ดาว ตอนแรกพี่ฝนทอดให้สี่ฟอง กะว่าจะหั่นครึ่งเป็นแปด ทำไปทำมา ไข่ประเทศนี้มันลูกเล็กจังวะ ทอดเพิ่มเป็นหกฟอง คนละฟองเลยละกัน ทอดเสร็จก็ซับน้ำมันแล้วก็เอาวางบนผักกาดแก้ว ดูหรูมาก ผัดกระเพราแล้วราดลงไป ลองชิมดู ผงกระเพราโลโบ้เผ็ดนะเนี่ย มันจะกินไหวมั้ยวะ

ปิ้งไก่สะเต๊ะ ใช้เตาหนีบๆ George Foreman สะดวกมาก เอาไก่เสียบไม้วาง แล้วหนีบ แป๊ปเดียวก็สุก เยี่ยม ทำไปยี่สิบไม้ แอบชิมก่อนสามไม้เหลือ 17 ไม้ น้ำจิ้มสะเต๊ะก็ทำง่ายจัด เอาผงน้ำจิ้มออกมาละลาย เคี่ยวกะกะทิ พอเดือดก็เบาไฟ คนต่ออีกหน่อย เทใส่จานแบนๆ เท่แล้น

ต่อไปก็แพนงเนื้อ ง่ายอีกเช่นกัน มีพี่โลโบ้อยู่ทั้งคน ยังกะเสกเอา ฉีกซอง เติมกะทิเคี่ยวๆ ใส่เนื้อ แครอท แล้วก็ตามด้วยใบมะกรูดฝอยๆ เรียบร้อย

ต้มแกงจืด ใส่คนอร์รสเห็ดหอม แล้วก็หั่นผัก หั่นเห็ดเป็นเล็กๆ ปั้นยัดไว้ในหมูสับแล้วก็โยนลงไปต้มรวมๆกัน พอจะสุกก็ใส่วุ้นเส้น

ข้าว หุงซักสามถ้วยก็น่าจะพอ ต้องระวังหน่อย ข้าวใหม่มันแฉะ อย่าคิดว่าฝรั่งมันกินแล้วไม่รู้ พวกนี้มันหุงข้าวกันเก่งมาก เคยไปกินข้าวบ้านเค้า ไม่มีหม้อข้าว เค้าหุงเช็ดน้ำเอา ออกมาดีกว่าเราใช้หม้อหุงอีก

ห้าโมงครึ่งแล้น... เหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมง ยังไม่ได้ทำยำไก่ย่างเลย…

พี่ฝนมาช่วยทำน้ำยำให้ เราก็ยืนฉีกอกไก่ให้เป็นฝอยๆ (น่องไก่เก็บไว้กินเอง) จัดผักฝอยๆลงในจาน เอาไก่วางราดน้ำยำ โรยเม็ดมะม่วง เสร็จแล้น

หกโมงตรง...

เพื่อนมาครบพอดี อาหารขึ้นโต๊ะ เปิด Bossanova คลอไปด้วย ชิล...  

ฝรั่งเห็นแล้วถึงกะฮือฮา โอ้ อลังการงานสร้างมากเลย ไอไม่รู้เลยนะ ว่ายูจะทำกับข้าวได้เก่งขนาดนี้!

(หึหึ มึงลองชิมก่อนแล้วค่อยพูด)

ด้วยความหิว หรือไงไม่ทราบ กินกันอย่างรวดเร็ว  จนลืมถ่ายรูปอาหารไว้ เพิ่งจะนึกได้ตอนเกลี้ยงแล้น อาหารทุกจาน หมดเกลี้ยง ข้าวหมดหม้อ แกงจืดเหลือหน่อยนึง ไก่สะเต๊ะนี่ถึงกะแย่งกันกิน เป็นอย่างที่นอยบอกจริงๆด้วย Peanut sauce ชอบกันใหญ่เลย เสียดาย ลืมปิ้งหนมปังให้พวกนี้จิ้มกิน

เพื่อนๆ: "ไก่สะเต๊ะนี่อร่อยมากเลย ยูทำได้ยังไงเนี่ย" (ก็อัดกระทิลงไปเยอะๆไง รู้ตัวรึเปล่าว่าที่ยูกินๆลงไปน่ะ คลอเลสเตอรอล กะ แคลลอรี่เท่าไหร่ มันจะไม่อร่อยก็ให้มันรู้ไป)

Briana: “ไอชอบกินน้ำเก๊กฮวยมาก เคยกินตอนไปเมืองไทย อยู่นี่หากินไม่มี ยูสอนไอทำได้มั้ย” (ยูไปหาผ้าขาวบางมาให้ได้ก่อน ให้ไอช้อนทิ้งอีกไม่เอาแล้วนะ เสียเวลาโคตร)

Taylor: “ไอติมกะทิ นี่สุดยอด ถ้าไอเอากลับบ้านไปให้ roommate ไอนะ รับรอง gone in 60 seconds” (ยูไปกินเมืองไทยซะก่อน แบบมีลอดช่อง ลูกชิด แล้ววางบนหนมปังน่ะ ยูคงตายไปเลย)

Sonny: “ปกติไอไม่ชอบกินของเผ็ด แต่วันนี้อาหารยูอร่อยมากเลย ไอยอมทนกินเผ็ดได้เลยนะเนี่ย” (ก็แหงดิ ไอแทบจะไม่ใส่พริกเลยนี่หว่า กินไม่ได้ก็แย่แล้น)

Raydeen: “ยำไก่ย่างยูอร่อยมากเลย ทำยังไงเนี่ย” (ไก่ซื้อสำเร็จมา น้ำยำพี่ฝนทำ ไอเนี่ย ฉีกไก่ โรยเม็ดมะม่วง กะจัดลงจานแค่นั้น)

เพื่อนๆ: “เฮ้ Jinn ยูเยี่ยมมากเลย ช่วยบอกหน่อยได้มั้ยว่ายูมีเคล็ดลับอะไร ทำไมอร่อยขนาดนี้ “

“โอ้ มันง่ายมากเลย ยูรอแป๊ปนึงนะ (ไปยกตะกร้าโลโบ้มาให้มันดู) เนี่ย ไอใช้ไอ้พวกซองๆพวกนี้แล่ะ พวกยูเอาไปลองทำเองที่บ้านบ้างก็ได้นะ เลือกกันไปได้ตามชอบใจ”

เพื่อนๆ: “...” (เงียบ ก้มหน้าก้มตาเลือกกันไปคนละซองสองซอง)

สามทุ่ม เดินไปส่งพวกนี้ที่หน้าประตู ก่อนกลับ Sonny บอกว่า

“Jinn, this is wonderful, we have to do this again.”

พ่อมึง วุ่นวายจะตายชัก ทั้งทำทั้งเก็บล้าง คราวหน้า ไปกินข้างนอกกันเหอะ ขอร้อง ไอจ่ายเองก็ได้ -_-'

Welcome to Krua Bangkok…

เสาร์ที่ 14 พฤษภาคม

ชาวบางกอกคนนี้ จัดปาร์ตี้เล็กๆ ชวนเพื่อนอเมริกันมากินข้าวที่บ้าน เพื่อแสดงความขอบคุณในน้ำใจไมตรีและมิตรภาพอันดีที่เค้ามีให้เรา (พูดให้เท่ๆไปงั้นเอง จริงๆคือ ไปกินฟรีบ้านเค้ามาหลายรอบแล้นรู้สึกกระดากอาย)

ไอ้เรานานๆจะเข้าครัวทำกับข้าวทั้งที อย่างนี้ต้องโชว์ culture ซะหน่อย

ให้มันรู้ๆกันไปว่า อาหารการกินของชาวสยามนี่ หากเทียบกับอาหารอเมริกันแล้ว เปรียบได้ดั่ง Calcio Seria A กับ Major League Soccer คนละชั้นเทียบกันไม่ติด!!!

จะจัดปาร์ตี้ระดับโลกทั้งที ต้องเริ่มจากคิดเมนูเดิ้นๆก่อน มันยากก็ตรงนี้น่ะแล่ะ

ระดับนี้แล้น จะให้มาทำผัดไท* ต้มยำ ไข่เจียว ธรรมดาไป ไม่ครีเอท เดี๋ยวไม่คูล

เกร็ดความรู้: สำหรับฝรั่งแล้ว อาหารไทยที่ฮิตสุดๆ จริงๆแล้วไม่ใช่ต้มยำกุ้ง แต่เป็นผัดไท ถึงขนาดว่า ร้านคุณจะอยู่หรือจะไปเนี่ย วัดกันที่ผัดไทกันเลย

คิดไปคิดมาไม่รู้จะทำไรดี พวกนี้มันก็เคยกินอาหารไทยกันมาก่อนแล้ว เพราะมีร้านอาหารไทยอยู่ใกล้ๆมหาลัย รสชาติอร่อยใช้ได้ แต่อร่อยแบบอเมริกัน (หวานๆ แหยะๆ) พวกไอ้กันตุ่มรับรสมัน function ประหลาดๆ ตุ่มรับความเค็มกะความหวานด้านจัด แต่ตุ่มรับความเผ็ดนี่ sensitive โคตรๆ อาหารประเทศนี้มันก็เลย ออกเค็มจัด และหวานจัด เคยไปซื้อเค้กแครอทมาจาก Safeway (เหมือน Top supermarket บ้านเรา) หวานจนกินไม่ได้เลย ต้องเขี่ยหน้าทิ้งหมด ควักกินแต่ไส้ เป็นปอบ

พูดถึงเรื่องทำกับข้าว ก็ต้องปรึกษา นอย “ผู้เชี่ยวชาญด้านการทำอาหารไทยโดยการดัดแปลงใช้วัตถุดิบห่วยๆที่มีอยู่จำกัดในอเมริกา” msn ถามไปก็ได้ความว่า พวกฝรั่งมันชอบกินหวาน แกเลือกทำของออกหวานๆ เป็นใช้ได้ ไก่สะเต๊ะ เป็นเมนูบังคับที่ต้องทำ เพราะทำง่ายกว่าที่คิด และดูดีกว่าความเป็นจริง ยิ่งมีไอ้ peanut sauce (น้ำจิ้มแกงๆที่เอาไว้จิ้มหมูสะเต๊ะ) เนี่ย มันกินลืมตายเลย โอเค ได้แล้วหนึ่งอย่าง

Appetizer:

ไก่สะเต๊ะ พร้อมน้ำจิ้ม peanut sauce

Main Course:

กินกันหกคนทำซักสามอย่างละกันไม่มากไม่น้อยเกินไป

• พอดีได้ผงโลโบ้มาฟรีๆ จากพี่ที่กำลังจะกลับบ้าน รื้อๆดู มีผงแพนง เออ ทำแพนงก็ดีแฮะ แพนงเนื้อ ฝรั่งกินได้ไม่ได้ไม่รู้ คนทำอยากกินเอง
• อย่างที่สอง ทำไข่ระเบิดดีกว่า มันดูตระการตาดี ฝรั่งมันคงไม่เคยเห็น อีกอย่างคนทำอยากกินเองด้วย เพราะไม่ได้กินไข่ดาวมานาน ทอดทีห้องเหม็นน้ำมันไปหมด ทำเป็นไข่ระเบิดเวอร์ชั่นกระเพราดีกว่า เพราะมีผงโลโบรสกระเพราอยู่ และคนทำอยากกินผัดกระเพรา โอเค ตามนี้
• อีกจานนึง อยากทำอะไรที่มันยำๆซักอย่างนึง จะว่าไปก็อยากกินไก่ย่าง Safeway แฮะ งั้นทำยำไก่ย่างดีกว่า

สรุปคือสามอย่างนี้ ทำตามใจตัวเองหมด เผ็ดสามทั้งอย่างเลย เพื่อนจะกินได้รึเปล่าไม่รู้ ไม่สน เรื่องของมัน

Soup:

อืมม main course เผ็ดหมดยังงี้ แถมทำตั้งหลายอย่างแล้น คงวุ่นวายน่าดู ทำอะไรง่ายๆ ที่ไม่เผ็ดดีกว่า

แกงจืดผักกาดขาวหมูสับ น่าจะเป็นทางออกที่ดี ผักกาดขาว (Napa Cabbage) หาซื้อได้ตาม supermarket ทั่วไป กินง่ายด้วย คนทำชอบเอามาใส่มาม่ากิน แต่แค่นั้นไม่ได้ เดี๋ยวไม่ครีเอท ต้องประยุกต์ พอดีมีเห็ดหอมที่มาม่าลักลอบเอาเข้ามาตอนมาเยี่ยม ใส่เห็ดหอมด้วยเลยดีกว่า ดูเป็นของแพงและแปลกดี ในสายตาฝรั่ง สรุปออกมาเป็นแกงจืดชื่อยาวดังนี้

แกงจืดผักกาดขาว + วุ้นเส้นที่เหลือในตู้ + หมูสับยัดไส้เห็ดหอม = แกงจืดผักกาดขาววุ้นเส้นหมูสับเห็ดหอม

หรูแล้น!

Dessert:

ชองหวานเนี่ยทำไม่เป็นจริงๆ อยากกินประมาณคัสตาร์ดมะม่วง แบบ mango tango แต่ว่าไม่มีปัญญาทำ แถมหาซื้อก็คงไม่มีอีก มะม่วงแถวนี้มันมาจาก Mexico หน้าตา จะทุเรศๆหน่อยนึง ลูกเล็กๆ ไม่อร่อยด้วยมั้ง ไม่เคยลองกิน

ทำไรดี ทำไรดี อากาศร้อนๆยังงี้ ไอติมดีกว่า ไอติมกะทิราดซุปข้าวโพด ของโปรด ดูเป็นไทยดีด้วย หาซื้อเอาน่าจะมี (พระแม่เจ้า คนทำอยากกินเองอีกแล้ว)

ได้เมนูเรียบร้อยแล้น ไปซื้อวัตถุดิบดีกว่า...

พริกขึ้หนู, มะนาว, ใบมะกรูด, ผักชี (ฝรั่งเรียก Cilantro เวลาขายมันตัดรากออกหมด ซื่อบื้อจริง)

ผักกาดขาว, แครอท (คิดอะไรไม่ออกก็ใส่แครอท ช่วยเพิ่มเนื้อ)

เนื้อวัว, หมสับ, เนื้ออกไก่ (ฝรั่งไม่ชอบกินเนื้อน่อง ซื่อบื้ออีกแล้ว)

ไก่ย่างทั้งตัว Safeway

ผงสะเต๊ะ โลโบ้

ไอติมกะทิ, ซุปข้าวโพดกระป๋อง

กะทิกระป๋องชาวเกาะ

ก่อนอื่น ขอบอกไว้ให้เข้าใจตรงกัน มาอยู่อเมริกาเนี่ย ต่อให้บ้านนอกแค่ไหน ก็ไม่ต้องห่วงว่าจะหาซื้อเครื่องปรุงเบสิคไม่ได้ Asian Grocery Store สามารถหาได้อย่างน้อยหนึ่งร้านตามเมืองที่มีมหาลัย เพราะมันหมายถึงมีนักเรียน asia มาเรียน ยิ่งถ้าไปเมืองใหญ่ๆ เช่น LA ก็ไม่ต้องพูดถึง สบายมาก ของมีเกือบทุกอย่างและเกือบทุกสัญชาติ อะไรที่ส่งลงเรือมาได้แล้วไม่เน่าเนี่ย หาได้หมด ไม่ว่าจะเป็น Software เช่น พวกซีอิ๊วเด็กสมบูรณ์ น้ำมันหอยน้ำปลา น้ำจิ้มไก่แม่ประนอม ผงโลโบรสต่างๆ กะปิ พริกแกงกระป๋อง หรือ Hardware เช่น ครก หรือ หม้อสุกี้ มีให้เลือกตามใจชอบ ราคาไม่แพงมาก แล้วบางทีข้อดีของการไปเดินเล่น Asian grocery store เนี่ย อาจจะได้ทดลองของสัญชาติอื่นๆที่ตอนอยู่เมืองไทยไม่รู้จักด้วย ยกตัวอย่างเช่น ซ๊อสบูโกกิของเกาหลี เอาไว้ผัดเนื้อ อร่อยจัดๆ ข้อควรระวังในการซื้อของตามร้านพวกนี้ก็คือ ต้องดูวันหมดอายุก่อน เพราะของมันมักจะเก่า

ร้านที่พึ่งพาได้ของนักเรียน OSU ก็คือร้านลุง ชื่อเป็นทางการว่า Rice & Spice   ชื่อก็บอกอยู่แล้น ว่าขายข้าวและเครื่องเทศ เจ้าของเป็นลุงเกาหลี ท่าทางกวนๆ ของกินในบ้านทั้งหลายส่วนใหญ่ก็ไปหาเอาจากร้านนี้ล่ะ  พริก มะนาว ผงสะเต๊ะ(มันแถมผงน้ำจิ้มมาในซองด้วย) กะทิกระป๋อง สบายมาก แต่ไอติมกะทิ จะมีขายมั้ยเนี่ย ไม่แน่ใจ ถามลุงว่ามีขายรึเปล่า Thai Coconut Milk Icecreme ลุงบอกว่าไม่มี มีแต่ Macapuno ของฟิลิปปินส์ ไหนเอามาดูดิ๊ หน้าตาเหมือนกันเด๊ะเลย ท่าทางใช้ได้เอานี้เลยลุง ถังนึง ซุปข้าวโพดหาไม่มี ซื้อเป็นข้าวโพดกระป๋องธรรมดามาโรยเอาแทน ไม้จิ้มสะเต๊ะที่บ้านมีอยู่แล้วของนอยทิ้งไว้ให้

to be continue...

ขณะที่เขียน blog อยู่นี่ก็ปาเข้าไปจะตีสามแล้ว จริงๆไม่ได้ตั้งใจว่าจะอยู่ดึกซะขนาดนี้ ไม่ได้มีธุระอะไรเป็นพิเศษด้วย แต่พอดีเจอเจ้าน้องชายตัวดี ออนไลน์ใน MSN สดๆ ตรงจากเมืองจีน  เรียนจบไม่ทันไร เพิ่งเข้าไปทำงานได้ไม่ถึงสองอาทิตย์ ก็ถูกส่งไปเทรนยาวหนึ่งเดือนที่เสิ่นเจิ้นซะแล้ว...น้องเรา โดนลอยแพไปเดี่ยวซะด้วย บินไปเมื่อวันอาทิตย์นี้เอง ไอ้เราเจอแล้วก็อดห่วงไม่ได้ ต้องคุยให้แน่ใจว่านายคนนี้อยู่รอดปลอดภัย กินได้นอนหลับรึเปล่า ถามซักจนแน่ใจแล้วว่ามันโอเค ก็ค่อยยังชั่วหน่อย ก็พอดีกับทางนั้น 6 โมงเย็น lab ปิดพอดี เจ้าน้องชายต้องระเห็ดออกจาก MSN ไป

อืม... คุยเสร็จแล้วทำไมไม่ไปนอนล่ะ

ก็มันอดห่วงไม่ได้นิ...

มาคิดๆดู เพิ่งจะรู้ว่า "บ้าน" สำคัญขนาดไหน ก็ตอนนี้แล่ะ

ไอ้เราคนโตก็เพิ่งมาอยู่อเมริกา อีกนานกว่าจะจบกลับไป 

คุณน้องสาวคนรองก็เพิ่งจบ ถูกส่งไปใช้ทุนที่พิษณุโลก สองปี --> นี่ก็น่าห่วง รถก็ยังขับไม่แข็ง ต้องไปอยู่ต่างจังหวัดคนเดียว อยู่เวรดึกๆดื่นๆ จะอันตรายรึเปล่าก็ไม่รู้ อดห่วงไม่ได้ ช่วงที่อยู่โรงพยาบาลในตัวจังหวัดก็ยังโอเค แต่เดี๋ยวตอนออกชุมชนเนี่ยสิ มันจะอยู่ได้รึเปล่าเนี่ย

เจ้าน้องชายคนสุดท้องที่เพิ่งไปเสิ่นเจิ้น ถึงจะแค่เดือนเดียว แต่มีทีท่าว่ากลับมาแล้วต้องออกไซต์ต่างจังหวัดเป็นว่าเล่น ก็ยังงี้ล่ะนะ เค้ายอมจ้างแพงๆก็กะจะใช้ให้คุ้มน่ะแล่ะ

ที่บ้านไม่มีพวกเราอยู่แล้ว... ห่วงบ้าน ห่วงมาม่า ห่วงน้า ห่วงแม่

ก็รู้นะว่าแม่จัดการทุกอย่างได้ดี ไม่เคยขาดตกบกพร่อง แล้วพวกเราเองก็ไม่เคยต้องช่วยเรื่องอะไร ดังนั้น ถึงแม้พวกเราจะอยู่บ้านหรือไม่อยู่ ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรนิ... แล้วจะห่วงอะไร

ก็ใช่ แต่พอพวกเด็กๆไม่อยู่ (ขอเรียกว่าพวกเด็กๆเหอะ ถึงจะโตจนจบกันหมดแล้ว เพราะยังไงในสายตาเค้าเราก็ยังเป็นเด็กอยู่วันยังค่ำ) บ้านคงเงียบเหงาน่าดู

เพราะรู้ว่าเวลาพวกเราสามพี่น้องอยู่บ้าน กินข้าวเย็นพร้อมกัน บ้านมันดูคึกคัก มีสีสัน มีชีวิตชีวา รู้ว่าพวกผู้ใหญ่เค้าจะมีความสุขมาก ถึงเค้าจะไม่พูดก็เหอะ แต่มันรู้สึกได้ ดูเหมือนเค้าเหนื่อย ดูวุ่นวาย แต่ดูจากสีหน้าก็รู้ ว่าเค้ามีความสุขกันแค่ไหน

มาม่าก็จะง่วนตักอาหารให้พวกเรา อี๊แจ๋นก็จะทำของโปรดของแต่ละคน วันไหนอยู่กันครบ เมนูอาหารจะพิเศษเสมอ

ของเราก็ต้องเป็นกุ้งตัวโตๆ

ของนางอิ๋นก็จะเป็นผักบุ้ง ผัดเส้นหมีผักกระเฉด หรือไม่ก็ผัดสะตอแซ่บๆ

ของนายปอนี่อะไรก็ได้ ขอให้เป็นของทอดไว้ก่อนเป็นใช้ได้

เสร็จแล้วก็มานั่งดูทีวีพร้อมกัน และตบท้ายด้วย ผลไม้สุดหรู สาลี่ลูกโตๆ แอปเปิ้ลญี่ปุ่น วันไหนพิเศษก็ เชอรี่

ของดีๆอย่างนี้ พวกเรามีได้กินไม่เคยขาด เพราะคนใจดีที่บ้านของเรา คอยดูแลอยู่เสมอ

แต่ก็นะ ดีขนาดนี้แล้ว เราก็ยังมัวแต่จะออกไปข้างนอก ไปกินข้างนอก ไปเที่ยวกะเพื่อน ไปหาอะไรต่อมิอะไรที่จริงๆแล้ว...ที่บ้านก็มีให้

เคยได้ยินคนบอกไว้ว่า เด็กเนี่ย...โตแล้วโตเลย เพิ่งจะเข้าใจก็วันนี้ล่ะ 

ตอนนี้พวกเราสามคนต่างก็มีทางต้องเดินเป็นทางของตัวเอง ไปทำหน้าที่ของตัวเองให้เสร็จ ก็คงอีกนานกว่าจะได้กลับมารวมตัวกันใหม่ ระหว่างนี้ ก็ได้แต่ขอให้ทุกคนที่บ้าน ปลอดภัย แล้วก็ไม่เงียบไม่เหงาจนเกินไป

อิ๋นคงได้ลงมาจากพิษณุโลกบ้าง เดือนละครั้งก็ยังดี

นายปอ ถึงจะต้องเดินทางบ่อย แต่ก็คงได้อยู่บ้านบ้างล่ะน่า

ส่วนตัวเรา เดี๋ยวเดือนเจ็ดนี้ก็ได้กลับไปเยี่ยมบ้านแล้ว

ที่ได้กลับไปก็เพราะไอ้เจ้าสองตัวนี้รับปริญญาพร้อมกันเนี่ยแล่ะ ไม่งั้นก็คงอดกลับ

ถึงวันนั้น บ้านหลังเล็ก หัวมุมสี่แยกอโศก คงกลับมามีชีวิตชีวา อีกครั้งนึง

I had my haircut 2 weeks ago. It reminds me of myself in early 2000s, before i graduated. Does anyone remember how was your life back then?  People have spiky haircut, wet-look style with thick rim glasses. I was in college and I was thinking life couldn't be any better.

When everything was right on track...

• Chula
• A very well-paid part time tutor job
• My first car, a 2nd hand civic 3d
• Third lane parking บนถนนอังรี
• ลานเกียร์
• ตึก 4
• Engineering Basketball Club
• ฟ. ห. ก. ด.
• Santory Red 
• A not so bad GPA
• Overnight projects
• My major friends
• LAB 17,18,19
• ช้าวชาหมูตุ๋นยาจีน ข้างรัฐศาสตร์
• Pom Noy Mint O Gift Kin
• หอกลาง
• Starbucks Soi Convent
• ข้าวหมูผัดไข่
• Trip ภาค 
• ฝนดาวตก
• Bakery Music
• 42 Kg.
• Dinner with my granma, every evening
• No sleepless night

Maybe I was right, life couldn't be any better....

I miss my good old early 2000s years

Written on February 5th, 2005

With this title, it sounds like i'm gonna write about something touchy or emotionally, right?

No. Today i'll write about a common problem that probably annoys many Thai students who come to study aboard.

LAUNDRY

(ขอเปลี่ยนโหมดกลับมาเป็นภาษาไทยเพื่อความเมามัน)

เรื่องซักผ้าอาจจะเป็นเรื่องจิ๊บจ๊อย ถ้าซักที่เมืองไทย จะซักมือ ซักเครื่อง หรือ อะไรก็ว่าไป เสร็จแล้วก็แค่ตากๆให้มันแห้ง ถ้าตัวไหนซักเองไม่ได้ ก็ส่งซักแห้ง ง่ายจะตาย… ยิ่งแต่ก่อนอยู่บ้าน มีคนใจดีช่วยซักให้ ทุกเช้าตื่นมาก็จะมีเสื้อเชิ๊ตรีดเรียบสุดเนี้ยบใส่ไปทำงาน ใส่แล้วหอมกลิ่นแดดชื่นใจ ไม่เคยเห็นเลยว่าการซักรีดมันจะเป็นปัญหาได้ตรงไหน

ตอนนี้ มาอยู่เอง ต้องทำเอง ถึงจะเข้าใจ สำนึกในบุญคุณของคนใจดีสุดน่ารักที่บ้านขึ้นมาทันที

วันนี้ตื่นเช้ามา โอ้ แดดดี ไม่ได้เห็นแดดมานาน ยิ่งแถบ Northwest นี่ Washington Oregon ฝนตกปีละ 9 เดือนตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ ตกแทบจะทุกวัน อ้า แดดออกดียังงี้ ซักผ้าดีกว่า จริงๆก็ไม่เกี่ยวนะ เพราะซักแล้วเค้าก็ไม่ได้ตากแดดกัน อบเอา แต่ด้วยความเคยชิน พอเห็นแดด สัญชาติญาณชาวสยามบอกว่า แดดดีๆยังงี้ต้องซักผ้า (ถึงแม้ชาวสยามคนนี้จะไม่เคยซักผ้าเองเลยก็เหอะ)

หนึ่งเดือนกว่าหลังจากเหยียบดินแดนแห่งเสรีภาพ เสื้อที่หมกไว้ก็เต็มตระกร้าพอดี ไหนลองเอามานับดูดิ๊ เดือนนึงผ่านไป ใส่อะไรไปบ้าง

Jan 5 – Feb 5  (31 วัน)

• กางเกง 6 ตัว ประกอบด้วย ยีนส์ กางเกงผ้า กางเกงออกกำลังกาย กางเกงอยู่บ้าน กางเกงนอน และ กางเกงสกี
• เสื้อยืด 12 ตัว แขนสั้นแขนยาวปนๆกันไป
• เสื้อเชิ้ต 4 ตัว
• ผ้าเช็ดตัวผืนเล็ก 2 ผืน
• ถุงเท้า 6 คู่ (อื้อ ไม่ผิดหรอก เดือนนึงใส่ถุงเท้า 6 คู่เอง คู่นึงก็ใส่เกือบทั้งอาทิตย์ได้ เป็นคนโชคดี เท้าไม่เหม็น)

อย่าแปลกใจ ถ้าตัวเลขมันดูน้อยๆ ช่วงนี้ winter ไง เหงื่อไม่ออก ไม่ต้องซักบ่อยๆหรอก เปลือง ใส่ซ้ำๆกันน่ะแล่ะอีกอย่าง เสื้อ 2 ตัว เนี่ย สามารถใส่ได้ 4 combination โดยไม่รู้สึกกระดากอาย หรือ สกปรก ดังนี้

วันแรก ใส่ A ทับ B  

วันที่สอง ใส่ B ทับ A 

วันที่สาม และ สี่ A ตัวเดียว B ตัวเดียว (แล้วเอา sweater ทับก็ไม่มีใครรู้แล้วล่ะว่าใส่ซ้ำ)

ถ้ายังไม่หนำใจ สามารถ โปรโมต A หรือ B ที่ใส่ไปแล้วสองครั้งไปใส่ออกกำลังกายได้อีกรอบ

Figure1: Cloth Combinations

นั้นแล่ะ ทำซ้ำๆอย่างงี้ จะได้ลดปริมาณเสื้อได้

ขั้นตอนการซักผ้าของที่นี่ ก็คงไม่ต่างจากเมืองไทยมาก แต่ต้องเข้าใจว้า ตั้งแต่เกิดมาเนี่ย ซักเองนับครั้งได้ ก็เลยออกจะงกๆเงิ่นๆหน่อย ยอมรับว่าแอบตื่นเต้นเหมือนกัน

อพาร์ตเมนต์ที่พักอยู่นี่มีห้องซักผ้าไว้บริการที่ชั้นใต้ดิน ก็เลยโชคดีไปไม่ต้องกระเตงผ้าไปซํกข้างนอก

อุปกรณ์มีดังนี้ ตระกร้าผ้า ถุงถนอมผ้า น้ำยาซักผ้า แผ่นอบผ้า (ไอ้นี่เจ๋งมาก เมืองไทยไม่มีมั้ง เป็นแผ่นเยื่อกระดาษ หอมๆ บางๆ เอาไว้ใส่ตอนอบ) และที่ขาดไม่ได้ เหรียญ Quarter จำนวนมาก เอาไว้หยอดเครื่อง โชคดีที่ อุปกรณ์ซักผ้าส่วนใหญ่ ตกทอดมาจากนอย ไม่ต้องซื้อเอง ก็ประหยัดไปได้หลายเงิน

สนนราคาก็ดังนี้  เครื่องซักผ้า (washer) โหลดละ $1 ซักได้ 35 นาที,  เครื่องอบผ้า(dryer) $0.25 ต่อ 15 นาที

ขั้นแรก แยกผ้าเป็น 3 โหลด: 1. เสื้อขาว + underwear + ผ้าเช็ดตัว 2. เสื้อสี  3. กางเกง + ถุงเท้า (ถ้าใครจะเอากางเกงในลงไปปั่น ก็เอาไปรวมไว้กับกางเกง แต่พอดีเราไม่มีรสนิยมเอา กกน ลงไปปั่นเครื่องซักผ้า เจ๊งหมด) ถ้าชุดไหนรักมากเป็นพิเศษ ก็ใส่ถุงถนอมผ้าก่อน (ที่เป็นตาข่ายๆ)

ต่อไปก็ หยอดเหรียญ เลือกอุณหภูมิ (น้ำเย็นนี่แล่ะ ชัวร์ อย่าได้ create ไปปรับเป็นน้ำร้อน เดี๋ยวผ้าเจ๊งหมด) เทน้ำยาลงไปละลายใน washer ก่อน แล้วค่อยใส่ผ้าลงไป ปิดฝา แล้วก็ไปหาไรทำ รอมันซัก

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ก็กลับมาเอาผ้าออกจาก washer ย้ายไปเข้า dryer

ไอ้ dryer เนี่ยแล่ะ ตัวปัญหา ด้วยความที่ไม่เคยต้องใช้มาก่อน ก็มั่วๆเอา

ด้วยความงก อบรวมกันละกัน เสื้อขาวเสื้อสี ถังนึง กางเกงถังนึง ไม่เป็นไรหรอกมั้ง ประหยัด

แล้วก็ปรับอุณหภูมิ มีสี่แบบให้เลือก   

1. Heat  2.Perm Press(Medium)  3.Delicate(Low) 4.Tumbler(No Heat)

ด้วยความงกอีกนั้นแล่ะ เอา Hot เลยละกัน จะได้แห้งเร็วๆ ประหยัด แล้วก็หยอดเหรียญไปถังละ 3 เหรียญ = 45 นาที

อย่าลืม เคล็ดลับที่ได้มาจาก TV Champion “หากคุณแม่บ้านอยากให้ผ้าแห้งเร็ว ให้ใส่ผ้าขนหนูแห้งลงไปอบพร้อมกับผ้า ผ้าขนหนูจะช่วยดูดโมเลกุลของน้ำออกจากผ้าได้เร็วขึ้น” นี่ สุดยอด เตรียมผ้าแห้งมาด้วย เอาอัดลงไปเลย

นอยสอนไว้ว้า ก่อนปิดฝา ให้ใส่แผ่นอบผ้าลงไปด้วย ผ้าจะได้หอมๆแล้วก็ไม่เป็นไฟฟ้าสถิตย์ โอเค ใส่มันถังละสองแผ่นเลยละกัน ผ้าเราเยอะ เดี๋ยวไม่หอม

เรียบร้อย ปิดฝา เดี๋ยวค่อยมาเอาออก

………………………..

…………….

45 นาทีผ่านไป มาเอาผ้าออก โอเค แห้งสนิท เอาเก็บขึ้นไปพับบนห้อง

……

…

พอมาถึงห้อง คลี่ๆผ้าออกมาพับ โอ้แม่เจ้า! แทบจะเป็นลม ทำไมมันหดยังงี้ฟะ!

แถมกลิ่นแผ่นอบผ้าหอมหึ่งไปหมด -_-‘

เสื้อยืด Heineken Jazz Festival สุดที่รัก เพิ่งใส่ได้สองครั้ง หดจนกลายเป็นเสื้อติ้วเอวลอยไปแล้น T_T

เสื้อแขนยาว บางตัวก็หดจนแขนลอย

กางเกงยีน เพิ่งซื้อมาใหม่ หดจนฟิต ขาตรงกลายเป็นขาเดฟ บ้าป่าว

แย่แล้น เคยได้ยินมาเหมือนกัน ว่าอบผ้าแล้วมันจะหด แต่ไม่คิดว่ามันจะหดขนาดนี้ นี่มันหดเป็นไซส์เลยนะเนี่ย!

แถมไอ้กลิ่นแผ่นอบผ้าฉุนๆนี่อีก กลิ่นแดดเก๊ ดมแล้วหงุดหงิด!

แล้วยังต้องมารีดผ้าหดๆนี่อีก เฮ่อ เซ็งจริง

....................................

.......................

จากเหตุการณ์ครั้งนี้ ทำให้รู้สึกซาบซึ้งในบุญคุณของสภาพอากาศเมืองร้อนขึ้นมาทันที

นึกถึงภาพโฆษณาบรีส แฟ้บ หรือ อะไรก็เหอะ ที่เราเคยเปลี่ยนช่องหนี ไม่เคยสนใจ

แม่ลูกตากผ้าขาวๆ กลางสนามหญ้าหลังบ้าน แดดออก แล้วก็มีลมพัดให้ผ้าปลิวเบาๆ

……………………………………

……………………

…………

เพิ่งเห็นคุณค่าของอากาศบ้านเราก็ตอนนี้ล่ะ เคยบ่น เคยเกลียดอากาศร้อน

ตอนนี้ซึ้งแล้ว…

เครื่องอบผ้า แผ่นอบผ้า ทันสมัยซะเหลือเกิน... แล้วไง

ไม่มีอะไรดีเท่ากับการได้ใส่เสื้อผ้า ซักสะอาดๆ หอมๆกลิ่นแดด(แดดจริงๆ ไม่ใช่แดดเก๊) อีกแล้ว

I believe in sunshine and warm breeze…

วิถีชีวิตของชาวสยาม   ซักผ้า...ตากแดด… ดูเรียบง่ายแต่มันมีค่ายังงี้นี่เอง

คิดถึง "คนใจดี" ที่บ้านขึ้นมาจับใจ

ไว้กลับไปบ้านเมื่อไหร่ สัญญาว่าจะช่วยซักช่วยทำงานบ้านนะ

.....................

..........

...

Well, it seems like my attempt to migrate all contents from my old blog to this new one is useless. So, I give up (again). The best I can do is to post links to all the articles for you guys who haven't had a chance to visit my old blog. Also, those who're still finding it's fun to go through my silly days during my first month in the US, please feel free go on and laugh at me one more time...

• So little time, so much to do...
• Thanks a million to Krua Klai Baan (ครัวไกลบ้าน)
• Dashing Through the Snow...
• My first time with contact lens...
• I don't know what i've been told...someone here is getting old... :)
• Admission interview with the director of MBA program at University of Oregon!!!

It’s been a while since my last updated, nearly 2 months. Well, for those people who know me well enough, they might not be surprised. I always give up things…

However, after going through a blog of my beloved friend, I have an inspiration to write again. This time, I’ll start by attacking my number one enemy.

INCONSISTENCY

For those who know me, but might not well enough, they might think that I’m a person who has a plenty of power to start doing something cool energetically. They’re right, partially. I have plenty of INSPIRATION to get up and start something. The problem is my lack of MOTIVATION to carry on those things that I have started.  CONSISTENCY is what I just can’t accomplish.

To illustrate, I’ll show you some of the things in my history that have started enthusiastically, obsessed with it for a while, and then finally gave up.

   1. Playing Guitar – I’ve got an old guitar from my mom when I was in the 6th grade. I’ve been playing for years since I was in junior high. There were times when I lock myself in my room practicing songs working on tabs. I even bought a very expensive acoustic guitar and another electric one. But it seems like my passion for it was just fading as time went by. I’ve finally give up when I was in college. Thanks god, I can still play some nice songs.

2.      2. Reading – so many books that I haven’t finished.  No, it’s not because those books suck, they are good and most of them are best seller, but I just can’t finish it. Flip through it for a few pages, then left it on the shelf, hoping that one day I might come back and open it again.

3.      3. Keeping Diary – you know, when the new year comes, you might be in the mood of getting a new diary, right? Then you buy a good looking one and begin to write your things down for several days. Some of you may be good in keeping your diary. But for me, it’s never been more than 2 months.

4.      4. Blogging – Oh Crap! Same old problem. You see, it seems so hard for me to write a paragraph describing my day, my thoughts and my emotion. So I just stop writing it. -_-‘  This is exactly the same problem as keeping the diary the only difference is blog is a in digital version of a diary. See, technology doesn’t seem to facilitate me in overcoming my bad habit.

There are many more but I’d rather not telling you. Right now, my new toy is photography. I am so… in to it, using only my old digital camera seems not enough for me. I’m looking for a new one; it could be SLR, LOMO or even a small compact digital one. Whatever it is, this time, I keep telling myself to slow down. A good camera needs quite a bit of your bucks and maintenance. You can’t just buy it to sit in the box!

So, I make a deal with myself. I’ll never get a new toy, a camera or whatever it is, until I have improved myself. Show me what it's like to be a constant person, and I’ll consider getting you a new toy.

Let’s start with keeping your blog update, won’t ya?

Finally...